Recenzja Brooks Caldera 6 – jak sprawdziły się na Łemkowyna 150?
Był październik, Łemkowyna była coraz bliżej, a ja znowu nie miałem co na siebie włożyć. Akurat, gdy o tym myślałem, do Sklepu Biegacza we Wrocławiu przyjechały nowe Brooks Caldera 6. Od razu zwróciłem na nie uwagę.
Na pierwszy rzut oka trudno rozpoznać było w nich kolejną edycję Caldery. Dużo się zmieniło. Można wręcz dodać, że wszystko. No prawie, zastała chyba tylko nazwa własna z numerem kolejnej odsłony w segmencie butów w maksymalną amortyzacją. Zacząłem zastanawiać się, czy będzie to dobry wybór na 150 km kultowej Łemkowyny? Zamierzałem to sprawdzić.
Czym wyróżnia się Brooks Caldera 6?
- Waga: 281 g (W) / 320 g (M)
- Drop: 6 mm
- Wysokość podeszwy: 35/29 mm
Za amortyzację odpowiada nowa wersja pianki DNA LOFT v3, w której wykorzystywany jest proces infuzji azotu. W swojej strukturze zawiera ona pęcherzyki gazu, to umożliwiło uzyskanie maksymalnej amortyzacji, a jednocześnie niskiej wagi buta. Pianka jest wyjątkowo miękka i sprężysta, dzięki czemu zapewnia komfortowy, dynamiczny bieg, nawet na bardzo długich dystansach.
System amortyzacji uzupełnia pianka BioMoGo DNA umieszczona w podeszwie środkowej zawierająca nietoksyczne domieszki, wspomagając długotrwałą amortyzację. Współczesne trendy zostały uwzględnione – element eko jest.
W podeszwie zewnętrznej zastosowano mieszankę gum TrackTrial, która ma być odporna na ścieranie i zapewniać dobrą przyczepność na zbiegach i podbiegach, także na mokrej nawierzchni. Nacięcia w podeszwie zapobiegają rotowaniu stopy w trakcie aktywności na nierównych powierzchniach.
Caldera 6 są szerokie, mocno amortyzowane – tego „mięsa” jest aż dostatek. Jednak kołki w podeszwie są dość umiarkowane, ale przecież w telewizji zapowiadali suchy rok, to i może legendarne, łemkowskie błoto pozostanie tylko ciekawą opowieścią lat minionych?
Buty na start na ostatnią chwilę...
Mijały kolejne dni, a ja nabierałem przekonania graniczącego z pewnością, że wybór, który padł na Caldera 6, to optymalna, świetna decyzja. Wziąłem. Padło na te żółte, bo ładne i szybkie:). Tylko w międzyczasie zabiegałem się tu i tam, dość daleko od górskich szlaków, więc Brooksy czekały na swoją kolej w zgrabnym niebieskim pudełku. Byłem przekonany, że i tak zdążę je na spokojnie rozbiegać. Nie zdążyłem…
Wyciągnąłem je na tydzień do startu, przymierzyłem i pierwsze rozczarowanie… Mogłem powiedzieć – no nie leży. Coś dla mnie było nie tak. Niby wszystko w porządku – amortyzacji aż nadto, długość i szerokość odpowiednia, wygoda wręcz kosmiczna, ale miłości do butów dalej brak. Założyłem trzewiki na nogi i poleciałem na pierwszy, zarazem jak się później okazało i ostatni trening przed startem. Całe 8 km ukręciłem we wrocławskim parku. Szału nie czułem, ale też specjalnie do niczego nie mogłem się doczepić po takim bieganiu.
Więcej czasu nie miałem. Buty spakowałem do torby, dorzuciłem jeszcze kilka innych, niezbędnych gadżetów z wyposażenia obowiązkowego i obrałem kierunek Krynica-Zdrój – linia startu Łemkowyny 150. Zamierzałem lecieć radosnym, lekkim krokiem do Komańczy.
Brooks Caldera 6 vs. trasa Łemkowyna 150
Późno październikowa aura spowodowała, że górskie szlaki pokryły się masą liści, które zakrywały wszelkie nierówności terenu. I tutaj od razu odkryłem pierwszy, mocny atut Caldery, Są bardzo stabilne, a szeroka podeszwa zewnętrzna nie zapada się tak łatwo w nierównej nawierzchni. Kilkakrotnie uratowały mnie przed co najmniej nadwyrężeniem stawu skokowego.
Zaskoczony byłem dużą ilością asfaltu na dystansie 150 km i tutaj Caldery także świetnie się spisały. W zasadzie nie czułem, że mam buty trialowe na nogach. Może na życiówkę w miejskim maratonie ich nie wezmę, ale w umiarkowanym terenie mieszanym sprawują się znakomicie.
Dobrze trzymają się na mokrych kamieniach. Na zbiegach i podbiegach jest bezpiecznie. Na łeb i na szyję nie leciałem więc trudno mi powiedzieć, jak to będzie, gdy ktoś próbuje popełnić biegowe samobójstwo, lecąc w dół po 2:45 min/km. Osobiście sugeruję jednak nie ryzykować i apeluję o odrobinę zdrowego rozsądku.
I tak na spokojnie, od kryzysu do kryzysu, zmierzałem sobie do punktu kontrolnego w Iwoniczu Zdrój, zbiegając po asfalcie z górki. Ale w Iwoniczu zaczął padać lekki deszczyk, a lekkie deszczyki mają czasami tę nieznośną tendencję przeradzania się w ulewę, tak też było…
Przyznam, że wymęczyła mnie strasznie ta Łemkowyna przez ostatnie 48 km. Przewiewność cholewki gwarantowała jej przemakalność. I to w zasadzie nie ma wielkiego znaczenia, bo przy takiej ilość wody, błota, prawie zerowej widoczność spowodowanej mgłą, przez te góry nie da się przebiec suchą nogą. Do środka butów wlewa się wszystko, co na trasie – chyba dokładnie to nawet nie chcę wiedzieć, co dokładnie się tam wlewa... Przed zapadnięciem w błocie ratowała mnie szerokość Brooksów i kije do biegania, dzięki którymi starałem się utrzymać jako tako w pionie.
Niestety zbiegi – a raczej zejścia to już błotna ślizgawka znana z filmów dokumentalnych o Festiwalu Woodstock i tutaj Caldery poniosły pierwszą i ostatnią porażkę. Zaznaczę wyraźnie, to nie jest wina tych butów, one po prostu nie zostały stworzone do radzenia sobie w tak ekstremalnych warunkach pogodowych na górskich szlakach. Więcej uwag nie mam, choć kilka gleb zaliczyłem. Całe szczęście, że na miękko.
Na mecie, gdy już trochę odsapnąłem, zanim poszedłem pod prysznic, zrzuciłem z siebie ze 3 kg przyklejonego do butów błota. Nogi bolały mnie strasznie, ściągnąłem buty, skarpetki, umyłem się i spojrzałem na te swoje biedne stopy. To był czas na oględziny i chwilę prawdy. Finalnie – pomarszczona skóra od wielogodzinnego kontaktu z wodą, a poza tym zero otarć, odcisków i pęcherzy. I w zasadzie recenzja napisała się sama, wystawiając Brooks Caldera 6 bardzo wysoką notę.
To znakomite buty na bardzo długie biegi w nierównym terenie, Są szerokie, stabilne i mocno amortyzowane. Komfortowe także na dłuższych asfaltowych czy brukowanych odcinkach, które często zdarzają się na górskich ultra poniewierkach. Dobrze trzymają się mokrej nawierzchni, ale w kontakcie z legendarnym, łemkowskim błotem wypadają raczej średnio.
Dla kogo Brooks Caldera 6?
A dla kogo te buciki? Dla każdego, kto ceni sobie maksymalną amortyzację i potrzebuje ochrony na długich dystansach. Początkujący biegacze i ci wszyscy, którym się marzy bieganie ultra, a pierwsze górskie treningi dopiero przed nimi, dostaną ciekawą propozycję i gwarancję, że w dobrym zdrowiu przetrwają pierwsze kontakty z kamienistym podłożem i nie zniechęcą się do kolejnych treningów w terenie. Osoby z bardzo wąską stopą mogą się czuć dość niekomfortowo, ale moje doświadczenie biegowe i sprzedażowe podpowiada, że jest to kwestia przyzwyczajenia, bo Caldery na pięcie, siedzą dobrze, a ilość miejsca na śródstopiu to już kwestia gustu i osobistych preferencji, Na pewno za mało go nie będzie.
Co dalej? Zapisałem się na Dolnośląski Festiwal Biegów Górskich, Bieg Siedmiu Szczytów na dystansie 240 km, Ze trzy pary butów tam potrzeba, jedną parę już mam – Brooks Caldera 6. Miłość jest.
Cezary Kupiński
Sklep Biegacza Wrocław
Szukasz butów do biegania w terenie? Przeczytaj również:
- Recenzja Brooks Cascadia 16 – w poszukiwaniu ideału
- Buty do biegania na jesień /zimę w terenie. Jakie najlepsze? Jakie na błoto? Sprawdź nasze propozycje!
- Recenzja Hoka Speedgoat 5. Porównanie z Hoka Speedgoat 4
- Recenzja Nike ZoomX Zegama Trail – sprawdzi się na długich dystansach?
- Recenzja Salomon S/LAB Genesis – trochę za miękki, nadrabia przyczepnością
