Recenzja Salomon S/LAB Genesis – trochę za miękki, nadrabia przyczepnością
Zawsze powtarzam, że nie ma buta idealnego. Każdy ma swoje wady i zalety, a ocena plusów i minusów każdego modelu to zawsze kwestia indywidualna. Do tej pory myślałem, że dla mnie idealnym butem terenowym jest Salomon S/Lab Ultra 3, który swoją budową, ilością amortyzacji oraz przeznaczeniem bardzo dobrze wpasowuje się w moje potrzeby. Moje myślenie nieco się zmieniło po premierze nowego modelu Salomon S/Lab Genesis. Choć nie ustrzegł się małych wad, to stał się dla mnie bardzo mocną konkurencją dla wspomnianego wcześniej Ultra 3.
Mimo że jest to model z kolekcji S/Lab (czyli tej bardziej zaawansowanej) to nie jest butem typowo startowym. To raczej rodzaj hybrydy pomiędzy startówką a szybką treningówką, z przeznaczeniem na długie dystanse (to w tym modelu Mathieu Blanchard zajął drugie miejsce na tegorocznym UTMB, przebiegając dystans 170 km poniżej 20 h). Teoretycznie but nie na moje potrzeby. A praktycznie? Robiłem w nim wszystko!
Jak z przyczepnością Salomon S/LAB Genesis?
Zacznę od podeszwy, która jest dla mnie największym plusem tego modelu i najmocniejszym argumentem za nim przemawiającym. W końcu Salomon stworzył bieżnik, który nadaje się do biegania po suchym, jak i mokrym terenie (w połączeniu z odpowiednim poziomem amortyzacji). Wiem, że mieliśmy w przeszłości już modele z podobną budową bieżnika, który nie jest tak agresywny, jak w Speedcross czy Wildcross (mam tu na myśli model S/Lab Cross 2), jednak w przypadku Genesis układ klocków, ich wysokość oraz kształt spowodowały, że but stał się bardzo wszechstronny.
W przypadku suchych nawierzchni nie ma za bardzo, o czym opowiadać. But trzyma i tyle. Nie zauważyłem niczego, co mogłoby powodować, że czułbym się w nim mało bezpieczenie. Biegałem w nich w górach, w lesie, w parku, na hałdach, po polach i w każdym z tych przypadku, na suchej nawierzchni trzymał się dobrze. Podobnie sprawy miały się, kiedy teren stawał się niech bardziej sypki. Tutaj również było ok.
Dzięki nieco dłuższym klockom niż w większości butów Salomona (np. Ultra Glide) but dawał radę utrzymać mnie stabilnie na takim podłożu, zwłaszcza przy szybszych zbiegach. Natomiast największe zaskoczenie poczułem w momencie bieganie w błocie. W końcu mam buta, który radzi sobie w takich warunkach, jednocześnie posiadając niemałą ilość amortyzacji (o której opowiem później).
Oczywiście weźmy pod uwagę to, że nie jest to but z bardzo agresywnym bieżnikiem, więc przy bardzo dużym błocie on po prostu nie trzymał. Jednak dla takich standardowych warunków biegowych, gdzie błoto występuje na ścieżkach w ilościach, które nie powodują zapadania się do połowy łydki – w takim przypadku przyznam szczerze, że byłem bardzo pozytywnie zaskoczony trakcją. Zbiegi, podbiegi – żadnych problemów. Trochę gorzej jest na mokrych kamieniach, bo tutaj parę razy stopa potrafiła mi lekko ujechać, ale było to dla mnie do zaakceptowania. Raczej nie doszukiwałbym się problemu w mieszance gumy, a po prostu w moim braku odpowiedniej stabilności i koordynacji ruchowej.
Dużym zaskoczeniem była dla mnie szybkość odpadania błota od podeszwy. Zazwyczaj jest tak, że klocki są dosyć gęsto ustawione, co powoduje, że kiedy błota jest więcej, zostaje ono niejako wciśnięte pomiędzy poszczególne elementy i trudno jest się go pozbyć w trakcie biegu.
W przypadku Genesisa zauważyłem, że jest dużo lepiej. Fakt – jeżeli błoto jest bardzo lepkie (np. glina), to wtedy już tak kolorowo nie jest. Jednak jeżeli mówimy o zwykłym błocie, to ono faktycznie dość szybko potrafiło odpadać od mojej podeszwy. A to duża zaleta, ponieważ przekłada się to na ciężar, z jakim musimy biec, gdy takie błoto wciąż się nas trzyma.
Jak sprawdza się cholewka w Salomon S/LAB Genesis?
Cholewka jest niewątpliwie dużym atutem tego buta. Po pierwsze jest zaprojektowana w formie skarpety, co przekłada się w moim przypadku na lepsze dopasowanie do stopy. Jestem dość wątłej budowy, więc mam dość wąską budowę stóp, dlatego dopasowanie jest dla mnie istotnym elementem. W przypadku Genesisa (podobnie jak przy Ultra 3) jest bardzo dobrze.
Stopa od razu po włożeniu zostaje opatulona z każdej strony przez materiał cholewki i nie pozwala jej na zbyt duże przemieszczanie się wewnątrz. Nie jest to szeroki but, zwłaszcza w środkowej części, ale daje nieco miejsca na palce z przodu, chociaż nie wpadałbym w skrajność.
Raczej nie polecałbym go dla osób z dużą i szeroką stopą. Samo włożenie jej do środka wymaga małe gimnastyki, ze względu na tę „skarpetkową” budowę. Mimo że w górnej części materiał jest elastyczny, to jednak ma swoje ograniczenia, przez co zakładanie ich dla niektórych może być uciążliwe. Na szczęście nie miałem z tym większych problemów, ale przyznaje, że nie jest to „najszybszy” model do zakładania.
Dużą zaletą była dla mnie wytrzymałość materiału. Jest on dość sztywny, kiedy dotykamy go dłońmi, ale nie na tyle, by bardzo ograniczać ruch stopy w trakcie biegu. Parę razu zdarzyło mi się zahaczyć o jakieś wystające korzenie w górach i nadal nie zauważyłem żadnych uszkodzeń na cholewkach. But jest z reguły dosyć mocno zabudowany i posiada sporą ilość wylanej gumy wokoło, co niewątpliwie przełożyło się na ochronę stóp z każdej strony.
Niestety ma to też swoje wady – Genesis nie należy do najbardziej oddychających modeli, w jakich miałem okazję biegać. Jednak muszę zaznaczyć, że mimo to nie czułem w nich dużego ciepła. Podczas biegu bardzo szybko potrafię się rozgrzać, co często przekładało się na problemy z przegrzewaniem się moich stóp w niektórych modelach butów.
W przypadku Genesisa dramatu dla mnie nie było. Co więcej, materiał cholewki może nie jest bardzo oddychający, ale za to potrafi bardzo szybko wypompować ze środka wodę. Kilka razy zdarzyło mi się wpaść do kałuży czy brodzić w większym błocie i ku mojemu zaskoczeniu buty w miarę szybko pozbywały się jej z wnętrza. Materiał nie chłonie też wilgoci (oprócz kołnierza, ale jest to dla mnie akceptowalny poziom), przez co but nie staje się cięższy, gdy wpadniemy w wodę.
Małym mankamentem dotyczącym cholewki jest jej czucie wewnątrz. Niby wszystko było dla mnie ok, ale jednak na początku miałem takie wrażenie, że materiał w środku jest sztywny. Nie wpłynęło to w żaden sposób na jakiekolwiek uszkodzenia moich stóp w trakcie biegu (mam tu na myśli przede wszystkim otarcia), jednak pierwsze wrażenie było dość dziwne.
Nie znajdziemy tutaj „pluszowatości” i delikatnego dotyku gąbek, a raczej większą surowość. Oczywiście ono bardzo szybko mija, dlatego polecam dać sobie chwile na przyzwyczajenie się do tego, jeżeli oczywiście ktoś będzie miał podobne wrażenia jak moje. Drugim problemem może być dopasowanie kołnierza.
Materiał jest dość elastyczny, dzięki czemu bardzo dobrze dopasowywał się do mojej kostki, jednak w trakcie biegu, zwłaszcza po dłuższym dystansie to dopasowanie stawało się trochę gorsze i parę razy poczułem drobne elementy wewnątrz buta, które dostały się tam przez górę. Podobnie to wygląda, gdy materiał nasiąka wodą – wtedy to dopasowanie jest gorsze, przez co tworzą się większe luzy przy kostce. Nie jest oczywiście tak, że nagle nic nie trzyma w tym miejscu, jednak warto mieć na uwadze, że taka sytuacja może wystąpić.
Jaki poziom amortyzacji?
Osobiście dla mnie pianki jest trochę za dużo. Gdyby był to poziom z Ultra 3, byłbym naprawdę zadowolony. Ale w Genesis nie ma dramatu (jeśli można mówić o dramacie, gdy but jest zbyt miękki – ja tak często mówię :D). Pamiętajmy, że jest to jednak but przeznaczony pod dłuższe dystanse, więc tej amortyzacji powinno być więcej. Ze względu na to, że nie jestem ultrasem ani nie biegam dużo i długo nie do końca uważam, że jest to but pod moje przeznaczenie.
Niemniej jest to dość indywidualna kwestia i nie można wykluczyć tego modelu do wykorzystywania na krótszych trasach. I ja tak właśnie robiłem, biegałem w nich dystanse od 10 do 25 km i w każdym przypadku komfort był bardzo dobry. Nie czułem zmęczenia stóp po biegu ani żadnego innego dyskomfortu związanego z brakiem amortyzacji. To nie jest bardzo miękki but pokroju Hoka czy Altra, ale wydaje mi się, że 100 km można w nim bezpiecznie przebiec.
Pianki jest tu co prawda mniej niż np. w Ultra Glide, ale jest zupełnie inna. Daje poczucie większej puszystości i nie jest tak sztywna. Na szczęście nie ma się tutaj wrażenia zapadania, a raczej takiego przyjemnego balansowania na granicy miękkości i twardości.
Gdybym się miał uprzeć, to mógłbym z Genesis doszukać się niemałej dynamiki. Można się w tym bucie względnie rozpędzić. Sama pianka oraz konstrukcja całości na to pozwalają. Dodatkowo sprzyjać temu może też waga buta, ponieważ w rozmiarze 42 2/3 waży on niecałe 260 gramów, co sprawia, że jak na buta do długich biegów nie jest zbyt ciężki. Ale bądźmy też świadomi tego, że nie jest to demon prędkości. Na szybką piątkę czy dychę raczej bym go nie zabrał. Zdecydowanie lepiej poradzi sobie na dłuższych i wolniejszych trasach.
Dla kogo Salomon S/LAB Genesis?
Nigdy nie ukrywałem, że moim najlepszym butem trailowym jest Salomon S/Lab Ultra 3 ze względu na dopasowanie i poziom amortyzacji. Pojawienie się na rynku Genesisa trochę ostudziło moją miłość i przeniosło ją właśnie na mój nowy nabytek. Przewaga jest niewielka, jednak dzięki lepszemu bieżniki uważam, że mam większe pole manewru, jeżeli chodzi o wybór tras i ich nawierzchni. Jestem w stanie przymknąć nawet oko na to, że jest dla mnie odrobinę za miękki.
Jednak dla kogo tak naprawdę jest Genesis? Uważam, że dla biegaczy, którzy szukają czegoś pomiędzy dużą amortyzacja Hoki a agresywnym bieżnikiem Inov-8. Nie jest to but uniwersalny i do wszystkiego. Raczej lepiej sprawdzi się na dłuższych trasach i u osób nie za ciężkich (myślę, że 90 kg to maksymalna waga biegacza dla tego modelu).
Nie jest to typowa startówka, ale można go tak traktować. Jest to taki but dla bardzo ambitnego amatora, który jadąc na zawody, chce spróbować powalczyć o jak najlepszy wynik na podium. Jednak niezmiennie polecam przed zakupem przymierzyć ten model i samemu ocenić czy to, co oferuje będzie odpowiadało naszym potrzebom.
Łukasz Biela
