Recenzja Hoka Cielo X1 – dla kogo to model?
Model Cielo X1 to najnowsza propozycja startówki karbonowej w gamie produktowej Hoka. Jest to but przykuwający uwagę bardzo charakterystycznym wyglądem – gruba, zakrzywiona na całej długości podeszwa środkowa w połączeniu z elastyczną, nieco „skarpetowatą” cholewką w odcieniach błękitu i żółci, nie pozwalają przejść obok tego modelu obojętnie. Jak jednak sprawuje się on w praktyce? O tym w niniejszej recenzji, pierwszej spod mojego wirtualnego pióra. Zapraszam!
Suche fakty:
- Waga: 264 g w rozmiarze 43 1/3 EU
- Drop: 7 mm
- Wysokość podeszwy środkowej: 39 mm pięta / 32 mm śródstopie
- Nawierzchnia: asfalt
- Przeznaczenie: startowe
- Cena: 1299 zł
Jak testowałem model Hoka Cielo X1?
Jako że są to buty wyposażone w płytkę z włókna węglowego, zabierałem je głównie na mocniejsze akcenty, tj. biegi ciągłe w 2 zakresie, odcinki progowe, a także zabawy biegowe. Kilka razy wykonałem w Cielo X1 pełną jednostkę, wraz z rozgrzewką i schłodzeniem, by poczuć również jak but radzi sobie przy spokojnym dla mnie tempie, które jednak dla wielu biegaczy-amatorów może być bliskie np. docelowego tempa startowego w maratonie, a także szybsze wybiegania. Mówię tu o prędkościach rzędu 5:00-4:20/km, a w przypadku mocniejszych jednostek był to zakres od 4:00 do <3:00/km.
Z powodu aktualnie niskiego kilometrażu przy powrocie po kontuzji, przebiegłem w Cielo X1 około 100 km, co jednak wystarczyło spokojnie, by wyrobić sobie zdanie na ich temat.
Pierwsze wrażenia
Zakładając Hoki po raz pierwszy na nogi, nie wiedziałem do końca, co sądzić – z jednej strony, but od razu zapewnia dużo miejsca na palce i ze względu na szerokość platformy dobrą jak na buta karbonowego stabilność boczną. Z drugiej zaś, mamy bardzo nietypową geometrię kołyski/rockera, bowiem but jest zakrzywiony na całej długości, co od razu daje uczucie chwiejności. Zaintrygowany, nie odwlekałem zbyt długo pierwszego testu i postanowiłem sprawdzić w praktyce, z czym to się je. By dokładnie opisać moje odczucia, podzieliłem je na cholewkę, podeszwę zewnętrzną oraz to, co pewnie najbardziej ciekawi większość czytelników – podeszwę środkową.
Cholewka
Cholewka Cielo X1 została wykonana z dzianiny EcoKnit – jest to materiał dobrze dopasowujący się do stopy, stosunkowo elastyczny i charakteryzujący się dobrą oddychalnością, przy jednoczesnym zachowaniu wytrzymałości. But jest jak na startówkę szeroki i zapewnia sporo miejsca na palce, co z pewnością zaliczam do jego plusów.
Język został wykonany z nieco innego, bardzo elastycznego materiału i muszę przyznać, że zapewniał świetne dopasowanie buta do stopy i nie występowały żadne problemy z jego przesuwaniem.
Sznurówki, jak z resztą pozostała część cholewki, zostały po części wykonane z materiałów pochodzących z recyklingu. Są płaskie, szerokie i bardzo sztywne, inne niż jakiekolwiek spotkane przeze mnie dotychczas w butach biegowych. Choć początkowo ich ,,taśmowata” struktura budziła we mnie wątpliwości, to nie miałem w związku z nimi żadnych nieprzyjemności podczas treningów.
Zapiętek nie posiada zbyt wiele piankowego wykończenia, jest od strony wewnętrznej po prostu płaski. Chwilę zajęło mi dobre umocowanie pięty w bucie, w czym nie pomagał brak możliwości zrobienia „węzła biegacza” (choć w tym modelu nie miałby on i tak raczej prawa bytu przez konstrukcję cholewki), jednak finalnie i tu nie mam nic do zarzucenia.
Podeszwa zewnętrzna
W podeszwie zewnętrznej producent zdecydowanie nie żałował odpornej na ścieranie gumy. Jej sowita, strategicznie rozmieszczona porcja w połączeniu z delikatnymi kanalikami zapewnia niezłą przyczepność również w mniej przystępnych, deszczowych warunkach. Po 100 pokonanych kilometrach praktycznie niewidoczne są ślady starcia.
Podeszwa środkowa
Na koniec pozwoliłem sobie zostawić crème de la crème, czyli podeszwę środkową. Wykonana jest ona w Cielo X1 z 2 warstw pianki PEBA różniących się gęstością, a w jej wnętrzu zatopiony został gwóźdź programu, czyli płytka węglowa w kształcie skrzydła, rozciągająca się na całej długości podeszwy.
W połączeniu z geometrią „MetaRocker” dostajemy zestaw zapewniający unikatowy charakter buta i feeling pod stopą.
Co mam tu na myśli? Ano, nigdy nie biegałem w bucie, w którym kołyska zaczyna się już w obszarze pięty – zwykle charakterystyczny efekt przetoczenia towarzyszy nam w tego typu butach dopiero przy przejściu na śródstopie. U mnie, osoby lądującej na przedniej części stopy, but wymuszał lądowanie bardziej na całej stopie. Czytając to, pomyślałbym pewnie, że Hoka spowalnia mnie bądź jest dostosowana pod spokojniejsze prędkości czy bieganie z pięty. Przemawiałaby za tym również jej waga, nieco wyższa niż w propozycjach konkurencji w obrębie tego segmentu rynku, a także dobra stabilność.
Takie odczucia zdecydowanie jednak mi nie towarzyszyły – pomimo dużej miękkości, but zaskoczył mnie swą uniwersalnością i zdecydowanie nie zamula – równie dobrze czułem się w nich na praktycznie każdym rodzaju treningu. Od zabaw biegowych i interwałów na prędkościach oscylujących wokół prędkości 3:00/km, przez biegi w 2 zakresie w tempie 3:40-3:50/km, aż po żwawsze wybiegania w okolicy 4:30/km – buty sprawowały się naprawdę świetnie!
I choć karbonowego buta treningowo-startowego nie poleciłbym jako uniwersalną treningówkę „do wszystkiego”, to jest to model spełniający naprawdę szeroką gamę zastosowań i nie jest to sytuacja pt. „jeśli coś jest do wszystkiego, to jest do niczego”. Cielo X1 jest wystarczająco miękki do treningu o niskiej i średniej intensywności, a zarazem przy wyższej intensywności treningu rozwija swój potencjał i uprzyjemnia „końską robotę”.
Podsumowanie
Gdy zestawimy ze sobą wszystkie parametry osiągnięte przez producenta oraz wrażenia, jakie towarzyszyły mi podczas użytkowania Cielo X1, warto zadać pytanie – dla kogo poleciłbym tego buta?
Odpowiedź, jak można się domyślić, nie będzie jednoznaczna, ale podam 3 konkretne przykłady, które przychodzą mi na myśl:
- Pierwsza starówka pod dystans maratoński – jeśli biegacz nie miał dotychczas styczności z butami karbonowymi, może być to dobry wstęp do przygody z tym typem obuwia.
Cielo X1 nie jest tak wymagający dla naszych stóp i techniki, jak większość modeli od konkurencji, a jego stabilność oraz poziom amortyzacji będzie sprzyjający również dla amatorów, którzy dystans maratonu czy „połówki” przebiec zamierzają tempem bliżej 5 min/km, niż 4:00 czy 3:00. - But startowy dla cięższych biegaczy oraz osób o szerokiej stopie – szeroka platforma i elastyczna cholewka zapewniająca sporo przestrzeni,
w połączeniu z grubą warstwą pianki pochłaniającej wstrząsy mogą być sprzymierzeńcem osób o nieco wyższej masie ciała, gdyż wtedy szczególnie warto zadbać o obuwie, które osłoni stawy od uderzeń o twardy asfalt czy bruk, a także osób, które w dotychczasowych próbach doboru buta karbonowego spotkały się ze zbyt ciasną cholewką ściskającą palce. - Wytrzymały but treningowo-startowy dla biegaczy wykonujących dużą objętość treningową – solidna konstrukcja buta oraz obfita dawka gumy od spodu podeszwy pozwalają przypuszczać, iż but ten nie dokona żywota po 300 czy 400 km, a raczej kilkadziesiąt procent tego dystansu później, co z pewnością może być ważną kwestią dla osób wykonujących dużą część treningu właśnie w butach z płytką węglową.
Choć cena 1299 zł na pierwszy rzut oka nie wygląda zachęcająco, to przeliczając stosunek ceny do ilości przebiegniętych kilometrów, mógłby okazać się to całkiem korzystny wybór.
Mam nadzieję, że tym szczegółowym omówieniem nieco przybliżyłem Wam ten osobliwy model spod szyldu Hoka i odpowiedziałem na nurtujące Was pytania i zagwozdki.
Bruno Łęski
Sklep Biegacza Kraków Cracovia
