"Urodziłam się dla dramatów" - wywiad z Sifan Hassan

Jak radzisz sobie z emocjami przed startem? W Londynie przyznałaś dziennikarzom, że przed debiutem wręcz byłaś nerwowa, płakałaś i pytałaś siebie – po co ja to robię? Wątpiłaś w swoje możliwości? Czy przed drugim startem w Chicago stałaś się bardziej pewna siebie?

Sifan Hassan: Tak, przez większość czasu, zwłaszcza na początku, mój mózg jest zdezorientowany. Zadaję sobie pytanie – co ja tu robię? Ale z jakiegoś powodu wtedy byłam tak zdenerwowana, że wymiotowałam lub zaczynałam płakać. Ponieważ jest to maraton, wiedziałam, że będzie tak, jak będzie. To 42 km i muszę biec przez ponad 2 godziny i 20 minut. Nie wiedziałam, jak długo to potrwa, ale bardzo się denerwowałam, bo nigdy nie byłam w tym miejscu.

Ale myślę, że w Chicago mi to pomogło. Dało mi to pewność siebie, ponieważ już wiedziałam, jak czuje się 42 km, ale Londyn był bardziej... Ponieważ nie wiedziałam... Nigdy nie byłam w takiej podróży. Nie wiedziałam, jak się będę czuła. Byłam naprawdę...nie wiem. Nie potrafię nawet odpowiedzieć, jak zaczęłam. Pamiętam, że byłam bardzo zdenerwowana. Mówiłam do siebie – co ja tu do cholery robię? Dlaczego startuję? Dlaczego biegnę w maratonie? Dlaczego postawiłam się w tak trudnym momencie? Ale na szczęście zaczęłam i nie powstrzymałam się

Czy czujesz presję związaną z tym, jak wyglądasz w czasie biegu, wiedząc, że kamery towarzyszą Ci na każdym kroku? Czy mocno skupiasz się na przygotowaniu do biegu pod kątem stroju i wyglądu?

Sifan Hassan: Tak naprawdę nie obchodzi mnie, kiedy zaczynam biegać, jak wyglądam. Nawet jeśli wyglądam jak małpa, nie obchodzi mnie to. Chcę po prostu szybko biegać. To wszystko, czego potrzebuję. Ale tak, zawsze patrzę na swój strój, buty i ubrania startowe. To wszystko, co lubię. Kluczowe czy są wygodne, czy nie. Nie chcę mieć na sobie obcisłych ubrań i czegoś, co będzie mi przeszkadzać, albo nie chcę mieć butów, które uciskają mi nogi. Nie chcę czuć się niekomfortowo podczas długich biegów. Ale reszta mnie po prostu nie obchodzi, jak wyglądam, jak wygląda moja twarz, jak wyglądają moje włosy.
 

Czy to duża presja być biegaczką z elity we współczesnym świecie, kiedy z jednej strony można liczyć na spore wsparcie i dużą liczbę fanów, a z drugiej strony ciągle jest się narażonym na ataki — podejrzenia o doping?

Sifan Hassan: Dla mnie jest trochę źle, ale nie aż tak. Myślę, że za każdym razem, gdy widzę ten świat i kiedy patrzę wstecz, co ludzie robili wcześniej, nie ma znaczenia, co robisz. Nigdy nie jesteś najlepszy. Zawsze masz ludzi, którzy cię wspierają, ludzi, którzy są negatywnie nastawieni. Myślę, że to po prostu Jak to się mówi? Jak to powiedzieć? W Holandii mówią – jest jak jest. Nigdy nie jest idealnie i nigdy nie ma balansu, to zawsze jest trudne. Ty robisz coś najlepiej. Niektórzy ludzie ci kibicują. Niektórzy ludzie przychodzą do ciebie z negatywnymi opiniami. Tak właśnie jest. Tym właśnie jest życie. Po prostu tak myślę.

Czy czujesz presję związaną z walką o kolejne rekordy? W kategorii mężczyzn coraz głośniej jest o barierze oficjalnego złamania 2h w maratonie, czy kobiety mogą złamać 2:10? Jaka bariera wydaje jej się być graniczna w rywalizacji kobiet, jeśli taką widzisz?

Sifan Hassan: Nie wiem, jaki czas. Kobieta może złamać... Może to 2:11? Nie udało nam się złamać 2:11. Tak, możliwe jest 2:10. Myślę, że to możliwe. Myślę, że kobiety bardzo się poprawiają. Nie musimy skupiać się na łamaniu dwóch godzin, ale dla kobiet dobrze jest skupić się na 2:10.

Co jest dla Ciebie najważniejsze w butach do biegania? London i Chicago wygrałaś w prototypie butów Alphafly 3, jak oceniasz ten model?

Sifan Hassan: Tak naprawdę proste i lekkie buty. Nie chodzi tylko o to, jak lekki jest, Jest również stworzony, aby przywrócić energię łydce. Sprawiają również, że czujesz się bardziej komfortowo i jesteś wyższy. Myślę, że buty są niesamowite i naprawdę... Ludzie nie tylko poprawiają się w bieganiu, ale poprawiają się również wraz z technologią i wszystkim. To jest po prostu dobre. W tej chwili powinniśmy być dumni z kim jesteśmy. To pokolenie robi niesamowite rzeczy.

Czy widzisz różnice między biegiem typowo kobiecym, a biegiem mix w kontekście również walki o rekordy w tych dwóch kategoriach?

Sifan Hassan: Tak, patrząc na moje starty, wyścig mieszany polega bardziej na tym, że każdy skupia się na indywidualnym celu, po prostu chce pobiec szybko, i tak naprawdę nie obchodzi ich, co robią inni. Są bardziej jak, muszę iść mocno, muszę być za czasem i muszę go bardziej gonić, mocno jak się tylko da. Ale w wyścigu kobiet jest to bardziej jak rywalizacja. Zawsze zawodniczki skupiają się na sobie nawzajem, co robi ona, co robi inna, bardziej chodzi o wygraną, ale w wyścigu mieszanym bardziej chodzi o czas. Myślę, że w wyścigu kobiet jest więc więcej rywalizacji, walkę o wygraną, albo chociaż o pierwszą trójkę.

Na biegach biegaczki z elity skupione są na indywidualnej walce, czy wspierają się i motywują wzajemnie na trasie maratońskiej ?

Sifan Hassan: Jeśli mam być szczera, to nie widzę, żebyśmy podczas wyścigu wspierały się nawzajem. Wszyscy skupiają się na sobie, i chcą po prostu zrobić jak najwięcej Ponieważ zawsze mają limity w swoim sercu lub umyśle, skupiają się bardziej na, nie dlatego, że są samolubni lub po prostu nie dbają o to, ale mają cel który chcą osiągnąć, więc są na nim bardziej skoncentrowani na osiągnięciu celu A może chcą osiągnąć cel – wygrać  A może celem jest szybsze bieganie, a może celem jest zrobienie czegoś niesamowitego. Są bardziej skoncentrowani na celu. Nie skupiają się na pomaganiu sobie nawzajem, ponieważ wszyscy są elitarni, Wszyscy mają tam cel i każdy chce go osiągnąć.

Skąd czerpiesz motywację, by tak jak w debiucie kontynuować swój bieg, który już w trakcie wydawał się przegranym, gdy zatrzymałaś się na trasie? Dlaczego na mecie powiedziałaś – „urodziłam się dla dramatów”?

Sifan Hassan: Ponieważ mam wiele "dramatów" w moim życiu, tak wiele... W Tokio postanowiłam przebiec trzy dystanse i upadłam na 1500 m [podczas eliminacji potykając się o inną przewróconą zawodniczkę na 400 m przed metą upadła, wstała i rozpoczęła finisz, wygrywając bieg]. Miałam to również w Doha, wydaje mi się, że jestem jedyną, która pobiegła 1500 m i 10 000 m. Mam też w końcu tyle dramatu.

Następnie w Londynie zdecydowałam się pobiec w pierwszym dużym maratonie w życiu. Potem miałam trochę przestojów na trasie, zatrzymywałam się na rozciągania, ale i tak wróciłam, aby wygrać. Dlatego mówię, że "urodziłam się dla dramatu". Ale motywacją jest to, że zawsze byłam bardzo ciekawską osobą. Po prostu zawsze chcę dowiadywać się nowych rzeczy. Nie wiem z jakiegoś powodu zawsze mam w głowie jakieś pytanie, i chcę uzyskać odpowiedź na to pytanie. Gdziekolwiek stawiam cel, nie stawiam łatwego celu lub nie stawiam również celu, który wiem, że w 100% jest niemożliwy, ale jeśli to możliwe to stawiam znak zapytania, zawsze szukam tej odpowiedzi. Myślę, że to mnie trzyma, ponieważ jestem ciekawa. Chcę tylko poznać nowe rzeczy. Po pierwsze, chciałam się dowiedzieć, czy możliwe jest wystartować na trzech dystansach [w Tokio Sifan wystartowała na 5000/ 10000 i 1500 m, zdobywając 3 medale] zrobiłam to i pomyślałam, że chcę rozgryźć maraton. Czy to możliwe, aby wystartować w dużym wyścigu elity, ponieważ lubię się denerwować i stawiać czoła wyzwaniom. Myślę, że to mnie trzyma.

Czasami na treningu jestem bardzo zmęczona, leniwa lub po prostu nie chce mi się czegoś robić, ale nadal muszę trenować, ale mam najlepszych trenerów. Czasami czuję się tak niesamowicie, wskakuję w trening, ale nadal nie robię zbyt wiele na treningach. Zawsze sobie powtarzam, nie ma znaczenia, co czuję, po prostu wykonuję swoją pracę, i zobaczę, jak skończę trening, wyścig czy cokolwiek innego. Ale cokolwiek czuję wcześniej, tak naprawdę nie dyktuje ani nie mówi mi w 100%, co zrobię podczas wyścigu. Czułam się niesamowicie podczas wyścigu. Dlatego mówię wielu młodym ludziom ludzie, nie rezygnujcie, nie poddawajcie się, ponieważ to, co teraz czujecie, nie oznacza to, że po dwóch godzinach poczujesz się lepiej, i poczujesz się po kilku latach, czy cokolwiek innego. Po prostu kontynuuj i po zakończeniu zdecyduj, co się stanie.

Czy zdarzają się dni, w których po prostu odpuszczasz trening?

Sifan Hassan: Czasami po prostu odpoczywam lub wyluzowuję się. Jestem bardzo ciekawa, ale też bardzo zrelaksowana. Mogę być również bardzo, bardzo leniwa.