Recenzja Brooks Cascadia 17 – stabilność na każdym kroku

Pod koniec sierpnia trafiła do mnie nowa odsłona, legendarnego już buta terenowego ze stajni Brooks – Cascadia 17. Model przez wielu uważany jest za jeden z najbardziej wszechstronnych. Do tej pory moja przygoda z marką Brooks ograniczała się tylko do butów asfaltowych, więc byłem bardzo ciekaw, jak wypadnie na tle pozostałych terenówek, w których aktualnie biegam. Przez ponad 2 miesiące miałem możliwość sprawdzenia ich praktycznie w każdych warunkach. O moich odczuciach z treningu opowiem poniżej.

Pierwsze wrażenia

Już na pierwszy rzut oka po wyjęciu butów z pudełka możemy zauważyć duże zmiany w porównaniu do poprzedniej edycji. Mimo że waga buta pozostała bez zmian (298 g) wydaje się smuklejszy i mniej masywny od starszego modelu. Zmienił się kształt gumowego otoku. Jest go troszkę mniej i w okolicy palców jest sztywniejszy, natomiast po bokach jest cieńsza warstwa co wpływa na jego większą elastyczność.

Zmienił się również kształt bieżnika. Jest on ułożony asymetrycznie, w przeciwnym kierunku w przedniej i tylnej części podeszwy. Przypomina bardzo podeszwę Saucony Peregrine 13 z tą różnicą, że kołki są niższe i jest ich więcej, są dużo bardziej zagęszczone. Patrząc na buta z profilu, widzimy wyraźnie odsłonięty fragment płytki, która znajduje się na całej długości podeszwy.

Po przymierzeniu butów pierwsze wrażenie jest naprawdę dobre. W przedniej części jest dużo miejsca na palce, nie czułem żadnego ucisku po bokach. Model ten powinien przypaść do gustu biegaczom z nieco szerszymi stopami. Zapiętek jest wysoki, sztywny i bardzo mocno trzymający stopę. Już po przymierzeniu wiedziałem, że but ten będzie się zachowywał bardzo stabilnie w trudnym górskim terenie. Jeżeli chodzi o miękkość to nie czuć jej za bardzo w tym bucie. Mamy tutaj przyzwoity poziom amortyzacji, porównywalny do Nike Wildhorse 8 czy Salomon Sense Ride 5. Wydaję mi się, że trochę tego uczucia miękkości zabiera płytka, która sprawia, że but jest naprawdę sztywny, pomimo specjalnych nacięć w podeszwie.

Testy terenowe

Buty dostałem na 3 tygodnie przed maratonem w Berlinie. W tym okresie ograniczałem bieganie po górach, więc większość treningów zrobiłem już po starcie. Testowałem je głównie w Beskidzie Makowskim, Wyspowym no i tradycyjnie w naszym krakowskim Lasku Wolskim. Jesień w Beskidzie wiadomo, jaka jest – czasami kamienie, czasami błoto albo błoto zmieszane z kamieniami.

Cascadia 17 nie miała lekko – robiłem w niej głównie dłuższe treningi ponad 20 km w tym jeden 39 km. Pierwsze wrażenia z biegu były bardzo pozytywne. Już to, co było czuć podczas mierzenia, w terenie tylko się potwierdziło.

Stabilność to jest to, co je wyróżnia. Ze wszystkich butów terenowych, w których do tej pory biegałem w tych czułem się najpewniej. Jedynym modelem, który może im dorównywać pod tym kątem, może być Asics Gel-Trabuco 11. Już na pierwszym treningu nie miałem żadnych obaw, żeby „puścić nogę” na zbiegu. Nawet jeżeli zdarzył się jakiś uślizg, but szybko łapał trakcję i można było się wyratować. Przyczepność jest na bardzo dobrym poziomie, zarówno na mokrej skale jak w lekkim błocie jest bardzo pewnie.

Na podbiegach czuć trochę te 300 gramów wagi (z błotem jakieś 400 g) co nie czyni tych butów bardzo dynamicznymi. Na spokojnych wybieganiach nie jest to problemem. Natomiast jeżeli chcemy się pościgać i trochę przycisnąć to od razu zauważamy, że but nam raczej nie pomaga. Wiele razy zdarzyło mi się uderzać butem w jakiś kamień, niczego nie odczuwając na stopie. To jest trochę taki pancerz, zarówno od góry, jak i od spodu, ale przy tym bardzo komfortowy.

Na utwardzonych nawierzchniach, czyli wszelkiego rodzaju drogi szutrowe lub asfalt chciałem, żeby miały troszeczkę więcej amortyzacji. Nasuwa się tu pytanie, czy bardziej  miękka podeszwa nie wpłynęłaby na pogorszenie stabilności? Wydaje mi się, że w takiej formie, jakiej jest ten but, świetnie się wpisuje w kategorię buta wszechstronnego. Podczas najdłuższego, prawie 40-kilometrowego treningu czułem duży komfort aż do ostatnich kilometrów. Następnego dnia nie miałem żadnego bólu stóp czy kolan więc chyba mamy tutaj dobrą ochronę naszych stawów.

To, co było największą wadą poprzednich edycji to trwałość. Cholewka bardzo szybko lubiła się przecierać w miejscu zgięcia buta w okolicy gumowego otoku. Ten element został przeprojektowany, więc mam nadzieję, że nowa odsłona Cascadii wytrzyma dłużej. Na razie po około 200 kilometrach przebiegniętych głównie w ciężkich warunkach nie ma żadnych oznak zużycia, a raczej nie należę do osób, które po każdym treningu  czyszczą buty tak, żeby wyglądały, jak nowe.

Podsumowanie

Na koniec zawsze pojawia się to samo pytanie – dla kogo jest ten but? Tak jak już wcześniej wspominałem, jest to jeden z najbardziej wszechstronnych butów więc i grono osób, którym przypadnie do gustu, będzie spore. Amortyzacja spokojnie wystarczy dla biegacza do 80 kg na dystanse do maratonu. Lżejsi będą mogli je używać na biegach ultra.

Zdecydowanie będzie to dobry wybór dla osób z lekką nadpronacją oraz dla tych, którzy mają problemy ze stabilnością stawu skokowego. Jeżeli ktoś szuka modelu dla szerszej stopy z większą ilością miejsca z przodu, na pewno warto brać go pod uwagę. Można w nim biegać praktycznie przez cały rok, w każdych warunkach. Ci, którzy chcą mieć suchą stopę na treningu, mają do wyboru opcję z Gore-Tex. Ja ciągle będę je używał do dłuższych spokojnych wybiegań i już nie mogę się doczekać kolejnego sezonu, aby przetestować je również w Tatrach.

Mateusz Klusek
Sklep Biegacza Kraków Cracovia