Recenzja ASICS Novablast 3 – czy jest lepszy niż jego poprzednik, Novablast 2?

Jeśli chodzi o rozwój butów biegowych, to ostatnimi laty niemal wszyscy skupili się na płytkach z włókna węglowego, które pojawiając się w butach startowych, rozkręciły pościg za nowymi rekordami. Jednak mniej więcej w tym samym czasie, jakby na drugim planie, zaczęły pojawiać się pewne zmiany wśród butów treningowych, czyli tych do biegania na co dzień, a niekoniecznie do startów, jak grupa treningowo-startowa.

W efekcie obok klasycznych butów treningowych zaczęły pojawiać się modele o nieco bardziej dynamicznym charakterze, najczęściej z nieco lżejszą i bardziej sprężystą pianką. ASICS Novablast można zaliczyć do grona takich modeli, których zadaniem jest łączenie komfortu i sporej dawki amortyzacji ze sprężystością, czy też dawką dynamiki pozwalającą się rozpędzić. Jak trzecia odsłona Novablast wypada pod tym kątem? Czy zmieniło się coś względem wcześniejszego modelu, w którym miałem okazję biegać? O tym w mojej subiektywnej recenzji.

ASICS Novablast 3 vs. ASICS Novablast 2

Wprowadzenie

Chociaż Novablast 3 wszedł do mojej rotacji butów biegowych w ostatnim miesiącu przygotowań do jesiennego maratonu, to zdążył on zaliczyć całkiem solidną porcję ok. 200 kilometrów. I jak to podczas przygotowań maratońskich, były to zarówno spokojniejsze i dłuższe wybiegania, jak i zabawy biegowe, czy też rozbiegania w szybszym tempie. A wszystko to w warunkach upalnego lata i deszczowej jesieni.

Jednak zanim o wrażeniach, to krótko o najważniejszych kwestiach technicznych. Novablast 3 w moim rozmiarze (30 cm = 47 EUR) waży 285 gramów, co w kategorii butów treningów plasując go zdecydowanie w gronie lżejszych modeli o dynamicznym charakterze. Dla przykładu wagi klasycznych treningówek to: Nike Pegasus 40 – 303 g, Hoka Clifton 9 – 306 g, ASICS Cumulus 25 – 322 g, a z tych nieco szybszych, pozbawionych płytki: Nike Pegasus Turbo Next Nature – 275 g, ASICS Noosa Tri 15 – 249 g, czy HOKA Mach 5 – 258 g. Ale choć waga Novablast należy do niższych w kategorii treningowych butów, to nie należy bać się, że pod stopą znajdziemy mało pianki i amortyzacji. Pianki FF Blast Plus znajdziemy bowiem pod piętą 31 mm, a pod śródstopiem 23 mm, co daje nam 8 mm drop. Tyle, jeśli chodzi o Novablast 3 na papierze.

Jak to wszystko sprawdza się w biegu? Zacznijmy od cholewki.

Cholewka – przewiewnie, pewnie i przestrzennie

Cholewka to element, który uległ drastycznej zmianie względem modelu numer 2, ponieważ w Novablast 3 jest ona żakardowa i wykonana co najmniej w 75% z materiałów pochodzących z recyklingu. I tak jak we wcześniejszej odsłonie, tak i w najnowszej, jeśli chodzi o przewiewność – jest poprawnie. Nie należy się spodziewać jakiś silnych przeciągów podczas biegania, szczególnie że w dotyku materiał cholewki sprawia wrażenie dość grubego, co sprawia, że podczas bardzo ciepłych dni wewnątrz buta robi się nieco cieplej, ale tylko przy temperaturach powyżej 25 stopni Celsjusza.

Przy niższych, cholewka, która jest usiana drobnymi otworami, radzi sobie dobrze z wentylacją i chłodzeniem stopy. Jeśli chodzi o uczucie grubości czy mięsistości cholewki, to jej pozytywnym aspektem może być trwałość. W odsłonie numer 2 ślady jej zużycia pojawiły się, kiedy buty miały już na liczniku grubo ponad 1000 kilometrów. Na ten moment wszystko zapowiada, że wersja 3 będzie powtórką z historii.

To, co także nie zmieniło się względem odsłony numer 2, to przestrzeń dla stopy w przedniej części buta. Co prawda nie jest to model, który można zaliczyć do kategorii bardzo szerokich, ale zapewnia on naprawdę całkiem sporo przestrzeni. Do tego stopnia, że mając nieco szerszą stopę, czułem się w nim komfortowo i pewnie, nawet podczas dłuższych wybiegań (20-25 km), kiedy moja stopa nieco męcząc się i zwiększając swoją objętość, miała dość przestrzenni, aby uniknąć obtarć, czy też ucisku ze strony cholewki.

Trzymanie stopy, to kolejny element, który w moim odczuciu nie zmienił się w porównaniu z Novablast 2 – podczas biegu nadal jest pewnie i stabilne. System sznurowania, wzmocnienia cholewki po bokach (ten nagrzewany symbol ASICS wykonany z gumy) wraz z językiem, który wewnątrz przybiera formę rękawa, sprawiają, że stopa jest pewnie trzymana. I choć jak wcześniej wspomniałem, przednia część buta zapewnia nieco więcej przestrzeni, to dzięki dobremu trzymaniu nie towarzyszy nam uczucie myszkowania stopy wewnątrz buta, nawet na ostrzejszych zakrętach.

Będzie to także zasługa delikatnie usztywnionego i minimalistycznego zapiętka z piankowym wypełnieniem w górnej części, którego w postaci kołnierza jest zdecydowanie więcej, jeśli spojrzeć na odsłonę numer 2. Całość solidnie trzyma piętę i co dość istotne w przypadku moich odstających kości piętowych, nie powodowała żadnych problemów w postaci otarć.

Patrząc w związku z tym na to, co nowego w cholewce Novablast 3 względem 2, to wiele istotnych zmian się nie pojawiło, poza jedną – językiem. Wcześniejszy grubszy i mięsisty, o klasycznym kształcie został zastąpiony nieco odchudzoną wersją o zmienionym kroju, przypominając bardziej języki z modelów startowych niż klasycznych treningówek. I choć materiału wypełniającego język jest mniej, to nawet przy mocniejszym sznurowaniu buta nie odczuwa się dyskomfortu. Natomiast bardzo fajną zmianą jest wycięcie w górnej części języka, które sprawia, że dostosowuje się on idealnie do kształtu stopy.

Podeszwa środkowa – czyli lekko, sprężyście i wygodnie

Jeśli chodzi o podeszwę środkową, to pojawienie się pianki FF Blast Plus w miejsce FF Blast sporo zmieniło, szczególnie jeśli chodzi o wagę buta. Wcześniejsza odsłona w moim rozmiarze ważyła aż 325 gramów w porównaniu z 285 gramami Novablast 3. Tak skuteczną kurację odchudzającą zapewne chciałby przejść niejeden biegający, którego celem jest zmniejszenie wagi. Ale zmiana pianki, to nie tylko zrzucenie całkiem sporej garści gramów.

To również nieco większa dawka sprężystości podczas biegu, ale bez jakiejkolwiek straty dla komfortu. Sprawia to, że przy spokojnym tempie (4:45-5:00) pod stopą było miękko i przyjemnie, ale bez uczucia zamulenia, które czasami może pojawić się na przykład w przypadku butów z bardzo dużą dawką amortyzacji. I chociaż ja z moimi 74 kg przy 190 cm wzrostu raczej należę do biegaczy z kategorii lekkiej, to z 10-15 kilogramami więcej można spodziewać się bardzo podobnego zachowania pianki.

Co ciekawe Novablast 3 jest lżejszy od swojego poprzednika mimo tego, iż … wyraźnie zyskał na szerokości podstawy podeszwy, jeśli spojrzeć na oba model z góry. Powierzchnia kontaktu podeszwy jest nieco większa, a ponieważ obrys podeszwy jest szerszy niż obrys cholewki, to otrzymujemy solidną porcję stabilności podczas biegu oraz pewności podczas lądowania. Tu warto wspomnieć, że trójka zyskała także na wysokości samej podeszwy, ale tego 1 mm możecie nie zauważyć.

Porównując go ze swoim poprzednikiem, warto także zwrócić na kształt podeszwy w przedniej części buta. Tutaj czubek powędrował wyżej, co sprawiło, że przód jest wyraźnie bardziej agresywny. I nie będę ukrywał, że jest to zmiana, którą pokochałem najbardziej, ponieważ sprawiła, że złapanie odpowiedniego rytmu czy pochylenie stało się jeszcze łatwiejsze.

 A co jeśli chodzi o żywotność pianki wykorzystanej w podeszwie? Co prawda Novablast 3 jeszcze bardzo daleko do ilości kilometrów, jakie zafundowałem odsłonie numer 2, a było ich grubo ponad 1600, niemniej na ten moment wszystko wskazuje, że może on podążyć w ślady swojego „starszego brata”. Oczywiście w tym miejscu muszę przypomnieć – jeśli chodzi o żywotność buta, wszystko zależy od naszej wagi, techniki biegu, intensywności użytkowania, warunków, w jakich biegamy itd. Czyli pisząc wprost – nie ma jednej określonej liczby kilometrów, jaką but wytrzyma.

Bieżnik – tylko na miasto

W przypadku bieżnika, co tu dużo pisać. Jest to chyba najsłabsza strona Novablast. O ile biegamy na suchych nawierzchniach miejskich, to wszystko jest w porządku. Ale niech tylko spadnie nieco deszczu lub pojawią się na trasie wilgotne liście, wówczas rozpoczyna się biegowy taniec. Jest to szczególnie mocno odczuwalne w momentach, kiedy przeskakujemy z suchych fragmentów trasy na wilgotne i w drugą stronę.

Wynikać może to nie tylko z tego, że wykorzystana w podeszwie guma nie za bardzo radzi sobie z wilgocią, ale również z faktu, że bieżnik jest stosunkowo płytki. Powoduje to, że szczególnie w przedniej części buta, kontakt z podłożem ma nie tylko guma, ale także pianka, co sprawia, że w mokrych warunkach nie jest najlepiej z przyczepnością. A skoro wspomniałem już o płaskim bieżniku, to jeśli chodzi o ucieczki poza miejskie nawierzchnie, raczej nie należy spodziewać się dobrej przyczepności na leśnych, czy polnych drogach.

Płaski bieżnik nie ma jak łapać przyczepności nawet w lekkim terenie, sprawiając, że jest to moim zdaniem but, który poniesie tylko na miejskich nawierzchniach. Nieco szkoda, ponieważ od butów treningowych zawsze oczekuje się pewnej wszechstronności, która pozwoli zabrać je także w lekki teren – do lasu, czy na polne ścieżki. Ale cóż, jak widać, nie można mieć wszystkiego.

Charakterystyka buta – czyli jak się biegało w Novablast 3

Jak to wszystko przełożyło się na samo bieganie? Przy spokojnym tempie Novablast 3 zapewnia naprawdę sporo komfortu. Zatem nawet dłuższe, spokojne wybiegania są w nim po prostu przyjemne, także z racji przestrzeni, jaką zapewnia dla stopy. Ale swoje prawdziwe oblicze pokazuje on w momencie, kiedy zwiększymy nieco tempo. Kołyskowa podeszwa z mocno zadartym czubkiem buta, sprężysta pianka i niska waga sprawiają, że nogi zaczynają łatwo wpadać w rytm, napędzając do biegu.

Nie ma żadnego zamulania, żadnej walki z butem o rozkręcenie się i to bez względu na to, czy była to zabawa biegowa, podbiegi, czy też dłuższy trening tempowy. I choć but ten pozbawiony jest jakiejkolwiek płytki, to przetoczenia stopy oraz płynności biegu mogłoby pozazdrościć mu kilka modeli, które ją posiadają. Moim zdaniem będzie to głównie zasługa geometrii buta, w której czubek został wyraźnie podniesiony względem dwójki, przez co przód stał się bardziej agresywny i jednocześnie napędzający do biegania.

ASICS Novablast 3 vs. ASICS Novablast 2

Warto również zwrócić uwagę na drop. Pomimo tego, że znajdziemy go tu 8 mm, to biegając ze śródstopia, nie czułem go w ogóle. Czasami bywa tak, że geometria buta sprawia, że mimo tego, iż ląduję na przedniej części stopy, to czuję, że gdzieś tam w tyle coś jeszcze jest i uderza o podłoże. W Novablast 3 tego nie doświadczymy i to, pomimo iż w tylnej części mamy solidny kawał pianki.

No dobrze, ale te płynne przetoczenia towarzyszyły mi podczas biegania ze śródstopia, a jak jest podczas lądowania na pięcie? Choć tutaj nie wykręciłem zbyt wiele kilometrów, to lądując na pięcie, będziemy płynnie przetoczeni na śródstopie. Natomiast bez względu na to, czy biegamy ze śródstopia, czy też lądujemy na pięcie, możemy być pewni tego, że każdy krok będzie stabilny. A to dzięki szerszej podeszwie niż obrys stopy, który sprawia, że biega się naprawdę pewnie.

Podsumowanie

Jak biorąc pod uwagę wszystkie powyższe aspekty ocenić ASICS Novablast 3? Gdyby nie problematyczna kwestia przyczepności na mokrych nawierzchniach, to pomijając słabe sprawowanie w lekkim terenie, byłby to niemal idealny but z kategorii dynamicznych treningówek miejskich. Wygodny, komfortowy, zapewniający solidną porcję amortyzacji, która nie „zamula” nas podczas biegu, przy zachowaniu niskiej wagi i z geometrią podeszwy, która wręcz napędza i zachęca do szybszego biegania.

Mamy tu zatem naprawdę dobry but dla osób, które nie chcą rezygnować z odpowiedniej ochrony podczas treningów i jednocześnie chciałyby wskoczyć na wyższe prędkości, tak do 3:45/3:50 min/km, czy to podczas krótszych, czy dłuższych jednostek treningowych. A kiedy z kolei przyjdzie w planie treningowym pora na spokojne rozbieganie, to bez problemu będą mogły również założyć go na nogę i to nie tylko z racji niskiej wagi. Powoduje to, że śmiało można upatrywać w ASICS Novablast 3 modelu, który część biegaczy poniesie, w zależności od wagi, na dystansie od 5 km do maratonu.

A czy Novablast 3 jest lepszy od swoje poprzednika? Moim zdaniem, zdecydowanie tak. I to nie z racji zmniejszenia wagi, czy też zyskania na sprężystości, ale głównie dzięki zmianom w geometrii podeszwy, które sprawiły, że w nowej odsłonie płynie się i łapie dobry rytm. A biorąc pod uwagę, że odsłona numer 2 była moim „wołem biegowym” przez naprawdę wiele kilometrów (sporo ponad 1600 km), to zapowiada się kolejna długa i rozbiegana współpraca. Oby tylko nie za bardzo padało.

Michał Garczarczyk