Tak wygląda teoria. W praktyce jest bardzo podobnie. Ku mojemu zaskoczeniu, but bardzo dobrze poradził sobie podczas biegu po asfalcie. Nie spodziewałem się, że terenówka o dość agresywnym bieżniku będzie tak wygodna na twardej nawierzchni. Dzięki połączeniu obu systemów, poziom amortyzacji jest naprawdę duży. Ale, żeby nie było tak kolorowo – uważam, że w górskim terenie ta amortyzacja jest za duża. Oczywiście nie mam tu na myśli długich biegów ultra, raczej szybkie dystanse dwudziesto, trzydziesto-kilometrowe. Fakt, nie miałem okazji pobiegać w nich na suchym, kamienistym terenie, jednak bazując na własnym doświadczeniu uważam, że zbyt duży poziom amortyzacji zabiera stabilność buta na nierównym terenie, a zwłaszcza w terenie górskim.

A jeżeli już mówimy o stabilności, to warto wspomnieć o systemie PIVOT. Możemy go spotkać tylko w butach terenowych Brooks. To cztery elementy umieszczone pod podeszwą (po dwa z każdej strony), zapobiegające skręcaniu się buta (a przy tym i całej stopy) na nierównym terenie. Biegając po ubitym śniegu mogłem poczuć delikatne wsparcie, aczkolwiek nie potrafię odpowiedzieć jednoznacznie, czy to dzięki pivotom.

Pierwsza myśl, jaka przyszła mi do głowy, gdy zobaczyłem bieżnik to - „ten agresor aż chce się wgryzać w glębę”. Mimo, że jego głębokość nie należy do największych, to jodełkowate ułożenie daje poczucie stabilności i dobrej przyczepności do podłoża. Biegając po leśnych ścieżkach, z licznymi korzeniami i niewielkim błotem nie odczuwałem, że tracę czułość terenu pod stopami w jakimkolwiek momencie biegu. Podobnie było, gdy przebiegałem przez zaśnieżone, ale ubite ścieżki Beskidu Śląskiego. Bieżnik dobrze wgryza się w nawierzchnię, jednocześnie szybko odrzucając nadmiar zbędnego materiału. Niestety, gorzej sprawa wygląda w przypadku błotnistego terenu. Zdarzyło mi się, że błoto przywierało do buta na dłużej, jednocześnie zwiększając znacząco jego wagę, która i tak nie należy do najmniejszych (334g). Na mokrym, głębokim śniegu but też nie sprawdza się idealnie. Należy jednak pamiętać, że takie nawierzchnie nie są docelowymi terenami dla Cascadii. But ten świetnie sprawdzi się w suchym, wiosenno-letnik okresie, kiedy nie będziemy mieli do czynienia z dużą ilością błota na trasie.

W przedniej części śródstopia znajdziemy zatopioną osłonę z termoplastycznej pianki EVA, która dodatkowo jest hartowana. Jest to widoczny między wgłębieniem bieżnika, czerwony element. Ballistic Rock Shield, bo o nim mowa, zabezpiecza przednią część stopy oraz śródstopie przed twardymi korzeniami, ostrymi kamieniami i nierównościami terenu. Płytka spełniła swoją rolę podczas szybkich treningów i długich wybiegań. Każde nadepnięcie na wystający twardy lub ostry element nie kończyło się bólem mojej stopy. Nigdy nie poczułem, żeby cokolwiek wrzynało się w nią. Cała zewnętrzna podeszwa wykonania jest z odpornej na ścieranie, mieszanki gumy węglowej.

Podsumowanie

Mimo pierwszych obaw, z każdym kolejnym kilometrem coraz bardziej przekonywałem się do Cascadii. Dopasowanie cholewki oraz system amortyzacji na bazie cieczy nienewtonowskiej to elementy, za które polubiłem ten model. Nie wiem, czy zdecydowałbym się przypisać go do kategorii butów stricte terenowych. Myślę, że lepiej odnalazłby się wśród pół-terenówek. Parkowy cross lub wybieganie po łagodnych, ubitych, górskich szlakach to teren, w którym Brooks Cascadia, w mojej opinii, sprawdzi się najlepiej.

Zalety

• dobra amortyzacja (system DNA)
• bardzo dobre dopasowanie cholewki i oddychalność
• bieżnik dobrze wgryza się w podłoże

Wady

• słabe odrzucanie większej ilości błota i mokrego śniegu
• brak odblasów

Ocena – 4/5

Łukasz Biela

Sklep Biegacza Gliwice